تو را کم دارم و در انتظارم

تمام روز و شبها بی قرارم

ز هجرانت غمی سنگین و خاموش

به چشم دل فراوان اشک دارم

تمنایت مرا دیوانه کرده

ز گنج آبرویم برده پرده

اگر عاشق نبود این نبودم

یکی دیوانه و مجنون، چو برده

کدامین سو تو منزل داری ای جان؟

نگاهت را ندیدن نیست آسان

کدامین شب به خوابم آمدی تو؟

ربودی عقل و دل، هم دین و ایمان

دگر چیزی برای من نمانده

غمت یارا دم مرگم رسانده

ولی قصد رسیدن تو نداری

نمی خواهی شوی مهمان خوانده؟