رسید، یکباره من آن جاده (صاحب آن جاده، مَنَش) او را دید، دستهایش را گرفت و با هم پریدند.

این طرفها انگار چهار راهیست که همه راه ها از آن عبور می کنند. انتظار بعضی جاده ها آنجا تمام میشود. جای خوبیست برای من هایی که کسی در مسیرشان نیست. توی حوالی آن چهار راه من ها بر می گزینند، همراهشان را. هر چه هست برای من جای دلچسبی نیست. من دوست ندارم همراهم را آنجا ببینم. دوست دارم خودش به اختیار، مسیر من را انتخاب کند و تا من به چهار راه نرسیده ام را بیفتد و به سمت من بیاید.

هنوز به چها راه خیلی مانده. انتظار تا قبل از چها راه سخت است. چون مسیر را میبینی، اگر کسی بیاید او رامیبینی وگرنه باید منتظر بمانی.

اگربه چهار راه برسم و او راه نیفتاده باشد، رد میشوم، نمی ایستم. آنوقت است که اگر واقعا مرا میخواهد باید دنبالم بیاید. اگر بدانم واقعا مرا میخواهد هم به پشت سرم نگاه نمی کنم. انتظار می کشم تا به من برسد و دست روی شانه ام بگذارد ....

انتظار بعد از چهار راه خیلی سخت تر است. چون دیگر جایی را که همراهت خواهد آمد نمی بینی، او از پشت سرت میآید. فقط باید جلو را نگاه کنی. با این فرض که دیگر او نخواهد آمد و .... ویک امید مرده به آمدنش. اگر قرار باشد همراهی داشته باشم، دوست ندارم او را در چهار راه ببینم. جای خوبی نیست برای آشنایی. طول مسیر قشنگ تر است، خلوت تر، آرام تر....

«مسیرم از هر جا که بگذرد، از دشت یا کوه یا صحرا، مال من و اوست. مسیرم است. البته اگر نیاید، تنهایی می روم. همانطوری که الان دارم می روم. مسیرم عمر من است، زندگی من.»

او انتهای مسیرم نیست، انتهای انتظارم است و شروع هیجان بیشتر برای طی طریقمان با هم. انتهایی ندارد مسیرم، حتی مرگ......