معرفی کتاب سینوهه اثر میکا والتری

برای چه لفظ کوتاهیست، اما وقتی تبدیل به دغدغه ای جانسوز شود هر کسی را به زانو در می آورد.

یا به نور می رساندش و یا سرانجامی جز سقوط به دره عمیق گمراهی نخواهد داشت.

خیلی باید مراقب بود.

اما اگر همین لفظ دغدغه ی کسی باقی بماند و مثل اکثر اوقات و اکثر افراد، فردی که این سوال به سراغش آمده خود را گول نزند، احساس خلا بزرگی در روح خود خواهد کرد.

اینها شعار نیستند، حقیقتند.

برای تو هم اتفاق افتاده که از خودت بپرسی برای چه؟ همه روزی از خودشان می پرسند برای چه.... این داستانُ به نوعی داستان همه ی ماست.

و اما داستان سینوهه (پزشک مخصوص فرعون):

پدرش طبیب فقرا بود. سینوهه به زحمت خود را اثبات کرد و در مدرسه درالحیات (بزرگترین مدرسه ی طب جهان در آن زمان) که در شهرشان بود ثبت نام کرد. کنجکاو و فعال بود و زود پیشرفت کرد.

روزی زنی چهل ساله به نزد او آمد. آن زن هرگز تا آن زمان حامله نشده بود. به سینوهه گفت عادت ماهانه ی من قطع شده است، علت چیست؟ آیا برای اولین بار باردار شده ام؟

سینوهه طبق کتاب طب بزرگ عمل کرد.  

کتاب بزرگ یگانه مرجع بود و کاهنان در سر همه فرو می کردند که دستورات این کتاب مستقیما از سوی آمون آمده است. 

دو ظرف کوچک گندم کاشت. هر روز هر دو را آبیاری میکرد. اولی را با آب معمولی و دومی را با ادرار آن زن. پس از مدتی گندمهای ظرف دوم قوت گرفت و رشد بهتری کرد.

جرقه زده شد...

سینوهه از خود پرسید برای چه دانه های گندم می توانند به من بفهمانند که زن باردار است یا نه، ولی من نمیتوانم بفهمم؟

به سمت استاد خودش که کاهنی بود رفت. پرسید.

استاد نظری از روی حیرت به او انداخت (انگار که سینوهه بیچاره گناهی مرتکب شده که پرسیده برای چه) و اینگونه جواب داد:

آمون که خدای تمام خدایان است اینطور مقرر کرده که وقتی گندم را با ادرار زن باردار آبیاری کنند بهتر رشد می کند....!

طبیعی بود که سینوهه قانع نشود.

از دیگری پرسید. جواب اینگونه بود: چون در کتاب بزرگ اینگونه نوشته شده است...!

این جواب خیلی سطحی تر از اولی بود.

اکثر کاهنان خودشان هم این دلایل را قبول نداشتند، (اگر نگوییم همه شان) ولی تظاهر به اعتقاد می کردند.

سینوهه سرگردان شد و بدنبال جواب خودش به این در و آن در میزد. به هر کسی میگفت، در جوابش می گفتند که تو کافر شده ای و کفر میگویی. برای چه ندارد، از اول همین طور بوده و همین طور خواهد بود....

اما او چیزی را درک کرده بود که بقیه حتی به آن فکر هم نمی کردند، روح او بیدار شده بود. او شک کرده بود.

برای دانلود به ادامه مطلب بروید. (نویسنده : میکا والتاری – ترجمه : ذبیح الله منصوری)

ادامه مطلب

شوم عاشق کنم گوشه نشینی!

بگویم پاسخ هم این و آن را...

در طول مسیرم قد میزنم و دوردستها نگاهم را دزدیده. انتظار بیتابم کرده است. انتهای انتظار این مسیر، برای من کسی است که در طول این جاده می آید، به سمت من. یکی همین چند وقت پیش از دوردست آمد. وقتی داشت می آمد خیال کردم دارد در حاشیه مسیر من قدم میزند (که مسیر ما شود)، اما نزدیک که شد دیدم نه، گویا مسیری دیگرکه نزدیک مسیر من بود را برگزیده بود. افسوس ......

شب اول قبر مجنون

شنیدستم که مجنون جگر خون

چو زد زین دار فانی خیمه بیرون

دم آخر کشید از سینه فریاد

زمین بوسید و لیلی گفت و جان داد

هواداران زمژگان خون فشاندند

کفن کردند و در خاکش نهادند

شب قبر از برای پرسش دین

ملائک آمدند او را به بالین

بکف هر یک عمود آتشینی

که ربت کیست دینت چه دینی است

دلی جویای لیلی از چپ و راست

چو بانگ قم به اذن الله برخاست:

چو پرسیدند مَن رَبُک ز آغاز

بجز لیلی نیامد از وی آواز

بگفتا کیست ربت گفت لیلی

که جانم در ره جانش طفیلی

بگفتندش به دینت بود میلی

بگفتا آری آری عشق لیلی

بگفتندش بگو از قبله خویش

بگفت ابروی آن یار وفا کیش

بگفتند از کتاب خود بگو باز

بگفتا نامه آن یار طناز

بگفتندش رسولت کیست ناچار

بگفت آن کس که پیغام آرد از یار

بگفتند از امام خویش می گوی

بگفت آن کس که روی آرد بدان کوی

بگفتند از طریق اعتقادات

بگو از عدل و توحید و معادات

بگفتا هست در توحید این راز

که لیلی را به خوبی نیست انباز

بود عدل آنکه دارم جرم بسیار

از آن هستم به هجرانش گرفتار

بخنده آمدند آن دو فرشته

عمود آتشین در کف گرفته

ندا آمد که دست از وی بدارید

به لیلی در بهشتش وا گذارید

که او را نشئه ای از جانب ماست

که من خود لیلی و او عاشق ماست

شنیدم گفت مجنون دل افکار

ملائک را سپس فرمود آن یار

تو پنداری که من لیلی پرستم

من آن لیلای لیلی می پرستم

کسی را کو به جان عشق آتش افروخت

وفاداری ز مجنون باید آموخت

خدايم آه خدايم صدايت ميزنم بشنو صدايم

اگرهستي برس به دادم!

خداوندا! اگر روزي از عرشت به زير آيي
و لباس فقر بپوشي
و براي لقمه ناني غرورت را به پاي نامردان بشکني

زمين و آسمانت را کفر ميگويي? نميگويي؟

خداوندا اگر در روز گرماگير تابستاني
تن خسته خويش را بر سايه ديواري
به خاک بسپاري
اندکي آنطرف تر کاخ هاي مرمرين بيني

زمين و آسمانت را کفر مي گويي? نمي گويي؟!
خداوندا اگر با مردم آميزي
شتابان در پي روزي
ز پيشاني عرق ريزي
شب آزرده و دل خسته
تهي دست و زبان بسته
بسوي خانه باز آيي
زمين و آسمانت را کفر مي گويي? نمي گويي؟!

تو خود سلطان تبعيضي
تو خود فتنه انگيزي
اگر در روز خلقت مست نميکردي !!!!!!!!
يکي را همچون من بدبخت يکي را بي دليل آقا نميکردي
جهاني را اينچنين غوغا نميکردي
هرگز اين سازها شادم نميسازد
دگر آهم نميگيرد
دگر بنگ باده و ترياک آرامم نميسازد
شب است و ماه ميرقصد
ستاره نقره مي پاشد
من اما در سکوت خلوتت آهسته ميگريم
اگر حق است زدم زير خدايي....!!!